≡ Menu

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ζεις στο τώρα; (στην πράξη)

Χαρά μοιρασμένη, δυο φορές χαρά!
Facebook
Twitter
LINKEDIN

«Ζήσε τη στιγμή!»

«Άδειασε το μυαλό σου και ζήσε στο τώρα»

«Το μόνο που έχεις είναι το τώρα. Το παρελθόν έφυγε και το μέλλον δεν έχει έρθει ακόμα. Μην αναλώνεσαι σε σκέψεις για το παρελθόν ή το μέλλον.»

Όλα αυτά τα ακούμε από διάφορες μεριές γύρω μας. Το βιβλίο του Eckhart Tolle «Η δύναμη του Τώρα» έχει κάνει εντύπωση και συνεχίζει να πουλάει χιλιάδες αντίτυπα. Είναι καλοπροαίρετες συμβουλές και τις έχω πει κι εγώ στα σεμινάρια θετικής ψυχολογίας και τις ομιλίες που κάνω (τουλάχιστον μέχρι πρότινος).

Γιατί ενώ ακούγονται τόσο απλές, ταυτόχρονα είναι τόσο δύσκολο να τις εφαρμόσουμε στην πράξη;

Ίσως έχεις βρεθεί σε ένα πάρτι όπου θα έπρεπε να περνάς καλά αλλά εσένα ο νους σου τρέχει στις αυριανές υποχρεώσεις. Ίσως να είσαι στα γενέθλια του παιδιού σου που το αγαπάς πάρα πολύ, αλλά το μόνο που μπορείς να σκεφτείς είναι ο καβγάς με το συνάδελφο το πρωί στο γραφείο. Ίσως είσαι σε μια όμορφη παραλία αγκαλιά με το αγαπημένο σου πρόσωπο, βλέποντας το ηλιοβασίλεμα αλλά εσένα το μυαλό σου έχει κολλήσει σε αυτό το email που πρέπει να στείλεις για τη δουλειά.

Τι συμβαίνει εδώ;

Μήπως έχεις πρόβλημα; Γιατί δεν μπορείς να απολαύσεις τη στιγμή όπως όλες οι καλοπροαίρετες συμβουλές σε προτρέπουν να κάνεις;

Η εξήγηση

Ο βασικός λόγος είναι η ανθρώπινη κατασκευή. Δεν είμαστε φτιαγμένοι για να έχουμε το μυαλό μας άδειο. Έχουμε εξελιχθεί για να επιβιώνουμε. Όχι για να είμαστε ευτυχισμένοι.

Πριν από πολλές χιλιάδες χρόνια οι πρόγονοί μας που ζούσαν στις σαβάνες της Αφρικής έπρεπε να αντιμετωπίσουν καθημερινά κινδύνους και να καταφέρουν να επιβιώσουν. Αυτοί οι οποίοι το κατόρθωσαν και πέρασαν τα γονίδιά τους σε εμάς ήταν οι καχύποπτοι. Αυτοί οι οποίοι έβλεπαν πρώτα τον κίνδυνο στο κάθε τι και μετά την ευχαρίστηση. Αυτοί οι οποίοι ήταν σε επαγρύπνηση σε κάθε θόρυβο ή σε κάθε σκιά που έβλεπαν γύρω τους. Αυτοί είχαν εξελικτικό πλεονέκτημα, όπως αναφέρεται στη θεωρία της εξέλιξης, και κατόρθωσαν να επιβιώσουν σε σχέση με τους πιο «χαλαρούς» και ήρεμους τύπους.

Βλέπετε και τα ζώα σήμερα πώς αντιδρούν σε κάθε νέο ήχο γύρω τους. Πρώτα μπαίνουν σε επιφυλακή και μετά χαλαρώνουν

Πλέον αναρίθμητες επιστημονικές έρευνες αποδεικνύουν πόσο μεγαλύτερη συναισθηματική επίδραση έχουν οι αρνητικές ειδήσεις επάνω μας σε σχέση με τις θετικές και πόσο πιο ευαίσθητοι είμαστε στην ιδέα να χάσουμε κάτι από την ιδέα να κερδίσουμε κάτι. Είναι η φύση μας.

Είναι η φύση μας να αντιδρούμε σε εξωτερικούς θορύβους με έκπληξη και τα οπτικά ερεθίσματα και οι μυρωδιές να διασπούν την προσοχή μας.

Επιπλέον ανά πάσα στιγμή έχουμε διάφορα συναισθήματα τα οποία δεν ελέγχουμε και κυριεύουν τη διάθεσή μας. Μπορεί να πονάμε κάπου, να πεινάμε, να νιώθουμε μια δυσφορία. Όλα αυτά τα απολύτως φυσιολογικά συναισθήματα μας εμποδίζουν να ζήσουμε τη στιγμή…

Αν όμως πιστέψουμε ότι θα έπρεπε να ζούμε στο τώρα θα νιώσουμε λίγοι και προβληματικοί κάθε φορά που φυσιολογικά ξεχνιόμαστε και αποτυγχάνουμε.

Κοίτα τα παιδιά…

Είναι φυσιολογικό λοιπόν, να μη ζεις στη στιγμή. Είναι η εξελικτική κληρονομιά μας. Κάποιοι λένε ότι θα έπρεπε  να πάρουμε μαθήματα από τα παιδιά. Αυτά ζουν αφοσιωμένα στο παιχνίδι τους. Παίζουν με ένα κομμάτι σελοφάν και είναι για αυτά όλους τους ο κόσμος. Οι ίδιοι άνθρωποι θα πουν ότι έχουμε ξεχάσει να ζούμε στο παρόν. Πρέπει να το ξαναθυμηθούμε.

Μακάρι να ήταν τόσο απλό…

Ο λόγος που τα παιδιά ζουν με τέτοια φυσικότητα στο παρόν είναι ότι οι δομές του εγκεφάλου τους που είναι υπεύθυνες για την προσομοίωση των μελλοντικών συνεπειών των πράξεών τους δεν αναπτύσσονται παρά μόνο μετά την εφηβεία. Οι δομές του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνες για τέτοιου είδους ανησυχίες απλά δεν έχουν σχηματιστεί ακόμα. Δεν μπορούν να μη ζουν στο παρόν.

Μια αναλογία είναι να σκεφτούμε την πλαστικότητα των μωρών. Βλέπουμε τα μωρά παιδιά να κουλουριάζονται σε στάσεις που και οι πιο προχωρημένοι γιόγκι θα ζήλευαν, επειδή τα κόκαλα και οι χόνδροι τους είναι ακόμα υπό διαμόρφωση.

Όταν μεγαλώσουν λίγο τότε αναγκαστικά οι αρθρώσεις και τα κόκαλα σκληραίνουν και έτσι μας είναι πολύ πιο δύσκολο να αναπαράγουμε τις ίδιες στάσεις.

Αν θέλεις γίνεται (ως ένα σημείο)

Διατηρώντας την ίδια αναλογία μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι αν θέλουμε να συνεχίσουμε να έχουμε την ίδια ευελιξία που έχουν τα μωρά, τότε γίνεται. Όσοι ασχολούνται με τη γιόγκα (ή τα ακροβατικά) μπορούν με συνεχή άσκηση να διατηρήσουν την ευελιξία τους. Χρειάζεται να κάνουν την πρακτική τους και να γυμνάζονται τακτικά.

Αντίστοιχα αν κάποιος θέλει να προσπαθήσει να ζει περισσότερο στο παρόν, τότε υπάρχουν ασκήσεις οι οποίες θα τον βοηθήσουν να το επιτύχει. Ο διαλογισμός και το mindfulness (ενσυνειδητότητα) είναι εξαιρετικά εργαλεία για να επιτύχουμε να καθησυχάσουμε κάπως την θύελλα που συνήθως υπάρχει μέσα στο μυαλό μας. Για να καταφέρουμε να το ηρεμήσουμε. Ίσως να κατορθώσουμε για λίγο να βιώσουμε στιγμές καθαρότητας του νου.

Ηρεμία παρόμοια με αυτή που υπάρχει όταν κατακάθεται το χιόνι σε μια χιονό-σφαιρα.

Είναι όμως πάρα πολύ δύσκολο να καταφέρουμε να ζούμε μόνο στο παρόν. Θα έλεγα αδύνατο. Ακόμα και αν ασκηθούμε ώρες πολλές δε θα καταφέρουμε ποτέ να ζήσουμε στο τώρα όπως το φανταζόμαστε. Ακόμα και αν περάσουμε ώρες διαλογιζόμενοι δε θα καταφέρουμε ποτέ να επιστρέψουμε στην κατάσταση συνειδητότητας που έχουν τα μικρά παιδιά γιατί η φύση μας είναι πολύ ισχυρότερη ακόμα και από αυτές τις αρχαίες και πολύ αποτελεσματικές πρακτικές.

Δυστυχώς οι φωνές γύρω μας που προτείνουν το «Ζήσε στο Τώρα» (επαναλαμβάνω, το έκανα κι εγώ μέχρι πρότινος) δεν αναφέρονται στην τεράστια δυσκολία στο να πλησιάσουμε την ιδανική αυτή κατάσταση. Έτσι αναπόφευκτα δημιουργείται η εντύπωση πως μπορούμε εύκολα και πρέπει να το πετύχουμε και φυσικά απογοητευόμαστε όταν φυσιολογικά δεν τα καταφέρνουμε. Όπως έχω πει και στο παρελθόν το πρέπει είναι ο ισχυρότερος παράγοντας δυσφορίας στην εποχή μας.

Προσωπικά προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους να εδραιώσουν μια καθημερινή συνήθεια εστιασμένης προσοχής. Είτε είναι διαλογισμός, είτε απλή εστίαση στην αναπνοή. Οτιδήποτε. Τα οφέλη μιας τέτοιας πρακτικής είναι τεράστια και επιστημονικά αποδεδειγμένα.

Πραγματικά η ψυχολογία έχει στρέψει την προσοχή της στον τομέα αυτό και ανακαλύπτει εκ νέου την αρχαία σοφία σε σχέση με την ευεργετική δράση του διαλογισμού σε όλους τους τομείς της ζωής. Υγεία, ευεξία, διαπροσωπικές σχέσεις, αυτογνωσία. Τα ευεργετικά οφέλη είναι πραγματικά πολύ σημαντικά.

Συμπέρασμα

Ακούγεται πάρα πολύ ωραίο το ρητό «να ζεις στο τώρα». Ταυτόχρονα η ευκολία με την οποία το λέμε κρύβει την τεράστια δυσκολία που εμπεριέχεται στην προσπάθεια για να προσεγγίσουμε έστω και στο ελάχιστο αυτό που το ρητό προτείνει. Η πρακτική του διαλογισμού είναι απίστευτα χρήσιμη αλλά όχι για να καταφέρουμε να ζούμε στο τώρα.

Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί.

Είναι αδύνατον να ζούμε διαρκώς στο τώρα. Δεν είμαστε φτιαγμένοι γι αυτό. Αν όμως ακούμε όλους όσους εύκολα μας το προτείνουν, χωρίς να κατανοούν την τεράστια πρακτική δυσκολία, τότε είναι πολύ πιθανό να νιώσουμε άχρηστοι και αποτυχημένοι.

Αν κατανοήσουμε την ανθρώπινη φύση μας θα κατορθώσουμε να εξελιχθούμε με ρεαλιστικό και συμπονετικό τρόπο. Όχι με τον ουτοπικό τρόπο που μας προτείνουν.

Έτσι θα προσθέσουμε ένα ακόμα λιθαράκι στο να γίνουμε πιο ευτυχισμένοι.

Εδώ και τώρα…

Σου φάνηκε ενδιαφέρον το άρθρο που διάβασες; Τότε άφησε το email σου για να λαμβάνεις δωρεάν όλα τα νέα άρθρα!

Χαρά μοιρασμένη, δυο φορές χαρά!
Facebook
Twitter
LINKEDIN
{ 3 comments… add one }
  • Yogapushpa Μάρτιος 30, 2019, 9:45 μμ

    Καλημερα απο τη Δραμα!
    Αγαπητε Δημητρη μια μικρη μα συναμα σημαντικη ” παρατηρηση ” ,διαβαζομτας και ακουγοντας συχνα τη λεξη διαλογισμο .(γενικα σε αρθρα και συζυτησεις)
    Δεν υπαρχουν ευεργετηματα -οσες ωρες και αν καθομαστε σε σιγη (διαλογισμο)
    αν και τα 2 ΡΟΥΘΟΥΝΙΑ δεν ειναι ανοιχτα , διοτι αν το ενα ρουθουνι ειναι κλειστο τοτε κ το αντιστοιχι ημισφαιριο ειναι κλειστο…(αρα -πιο σημαντικο ειναι πρωτα να χουν ροη και να ναι ανοιχτα ταυτοχρονα και τα 2 ρουθουνια).Υπαρχουν τεχνικες.
    Επισης δεν κανουμε διαλογισμο ,αλλα καθομαστε σε σιγη , διοτι ο διαλογισμος ειναι μια κατασταση ,στην οποια ευχομαστε να φτασουμε καποια στιγμη.
    Ειμαι στη διαθεση σας αν θελετε να ρωτησετε κατι.
    Ευχαριστω για το χρονο σας!
    Aum Tat Sat.

  • Ε.Α Μάρτιος 31, 2019, 6:15 μμ

    Ωραίο άρθρο Δημήτρη… Η δασκάλα μου της γιόγκα λέει ένα ωραίο…΄Οταν πάμε να κάνουμε κάποια έκταση ή κάποιο άνοιγμα, λέει “επιτρέψτε στον εαυτό σας να ακουμπήσει εκεί” δηλαδή δεν δίνει εντολή “ακουμπήστε εκεί”, ακριβώς για να αφαιρέσει την έννοια του ‘πρέπει’… Ομοίως στα λεπτά του διαλογισμού…

  • Ιωάννα Απρίλιος 29, 2019, 5:55 πμ

    Εξαιρετικό το άρθρο σου, ωστόσο θα ήθελα να συμπληρώσω ότι αυτό το “πρέπει” που οδηγεί στην αίσθηση της αποτυχίας είναι απόροια του δυτικού τρόπου σκέψης, καθώς έχουμε τη τάση να είμαστε στο άσπρο ή μαύρο κι αν δεν είμαστε στο απολύτως τέλειο να απογοητευόμαστε και να εγκαταλείπουμε τη προσπάθεια…
    Αφού λοιπόν αναφέρθηκες στο διαλογισμό, θα ήθελα να συμπληρώσω ένα πολύ σημαντικό συστατικό που προτείνει ο ανατολικός τρόπος σκέψης, ο οποίος φυσικά γνωρίζει ότι η φύση του νου είναι να πηδάει σαν τη μαϊμού από το ένα κλαδάκι στο άλλο, δηλαδή από το μέλλον στο παρόν κι από το παρόν στο παρελθόν. Αυτό λοιπόν το συστατικό είναι η επίγνωση! Η επίγνωση είναι η αρχή και το τέλος της εστίασης του νου. Ναι, μπορείς να εστιάσεις σε οτιδήποτε εάν έχεις την επίγνωση της λεπτοφυούς στιγμής εκείνης που το μυαλό σου θα φύγει από το αντικείμενο προσύλωσής σου. Όταν έχεις την επίγνωση της στιγμής που ο νους “φεύγει”, με κατανόηση τον επαναφέρεις στο αντικείμενο προσύλωσής σου. Στην αρχή θα χρειαστούν μερικά λεπτά, τα λεπτά στη πορεία όμως γίνονται δευτερόλεπτα. Και φυσικά δεν υπάρχει η αίσθηση της αποτυχίας διότι μέσα από την εξάσκηση κατανοείς τη φύση του νου, δηλαδή ότι οι σκέψεις έρχονται και παρέρχονται σαν τα σύννεφα στο καταγάλανο φόντο του ουρανού που είναι η συνειδητότητα.
    Τέλος θα ήθελα να συμπληρώσω ότι ίσως παρεξηγημένα στη δύση νομίζουμε ότι διολογισμός είναι μόνο να κάθεσαι ευθυτενής, ωκλαδόν στο πάτωμα και να εστιάζεσαι στην αναπνοή.
    Δε θα ξεχάσω ποτέ τη γιαγιά μου όταν στο τέλος της ημέρας καθόταν διπλα στη σόμπα της κι έπλεκε.. Ένιωθα την αναπνοή της χαλαρή, τους παλμούς της καρδιάς της να ηρεμούν και τη πλήρη εστίαση της στο βελονάκι της. Γιαγιά και βελονάκι γίνονταν ένα..! Η πρώτη μου δασκάλα του διαλογισμού, η γιαγιά!
    Συνεπώς, ίσως ο κύριος Έκχαρτ Τόλε να προσπαθεί να μας πει: Εστιάσου στο τώρα όποιο κι αν είναι το αντικείμενο προσύλωσής σου, όπως ο τεχνίτης που προσυλώνεται στα εργαλεία του και στη τέχνη του ή γιαγιά στο πλέξιμο και στο βελονάκι της. Ακόμη κι εσύ Δημήτρη όταν ως μαθηματικός προσπαθείς να λύσεις ένα πρόβλημα.. Τότε εφαρμόζεις όντως τις αρχές του διαλογισμού και της δύναμης του τώρα 😊

Leave a Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Χαρά μοιρασμένη, δυο φορές χαρά!