≡ Menu

Mέτρ(ι)ον άριστον;

Χαρά μοιρασμένη, δυο φορές χαρά!
Facebook
Google+
http://dimitrisflamouris.com/2018/06/02/metronariston/
Twitter

«Mέτρον άριστον»

Μια φράση που ακούμε και χρησιμοποιούμε πολύ συχνά όλοι μας.

Άραγε την πιστεύουμε;

Πώς στέκεται η κοινωνία σαν θεσμός απέναντι σε αυτή τη δήλωση;

Τα πρότυπά μας

Ανέκαθεν τα πρότυπα τα καθόριζαν αυτοί οι οποίοι είχαν τη δύναμη. Οι πλούσιοι δηλαδή. Εκείνοι προβαλλόντουσαν ως οι ευγενείς (είχαν και τον τίτλο άλλωστε), ως η βέλτιστη κατάσταση που κάποιος θα έπρεπε να πετύχει.

Οι βασιλιάδες, οι πρίγκηπες και οι πριγκηποπούλες ήταν το κύριο θέμα πολλών παραμυθιών εξάλλου και συνεχίζουν να είναι. Για παράδειγμα ένα από τα πολύ δημοφιλή παιδικά σήμερα είναι το Σοφία η Πριγκίπισσα.

Στη νεότερη εποχή οι ταινίες της Βουγιουκλάκη ήταν με την πλούσια και τον αλήτη ή την κυρία διευθυντή ή τον βουλευτή Μαυρογιαλούρο. Εγώ μεγάλωσα βλέποντας Τόλμη και γοητεία και Beverly Hills (δε θέλω σχόλια) και οι μεγάλοι της εποχής μας έβλεπαν τον Γιάγκο Δράκο και τη Δυναστεία.

Σήμερα το ενδιαφέρον του κόσμου μονοπωλείται από το τι κάνει η Μενεγάκη, ο Μαρινάκης, η Σκορδά, η Βικτόρια Μπέκαμ, οι εφοπλιστές, οι διάσημοι τραγουδιστές και ηθοποιοί. Η ενασχόλησή μας με την «αφρόκρεμα» της κοινωνίας συνεχίζεται αμείωτη.

Θα πούμε μπράβο και στο θεωρητικό φυσικό Δημήτρη Νανόπουλο αλλά κανένας δε νοιάζεται να μάθει τι φόρεσε, τι έφαγε και με ποιον πήγε διακοπές.

Τα πρότυπά μας, λοιπόν ή όσα μας εξάπτουν το ενδιαφέρον και τη φαντασία είναι άνθρωποι που έχουν αποκτήσει φήμη και πλούτο. Δε θα σχολιάσω την ποιότητα των ανθρώπων αυτών καθώς είναι υποκειμενική η κρίση του τι εννοούμε ποιότητα, αλλά θα σταθώ στο γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους ασχολούμαστε έχουν κάτι το κάτι παραπάνω στη ζωή τους.

Δεν είναι οι μέτριοι.

Τα μπράβο μας

Δε διαβάζουμε για την νοικοκυρά της διπλανής πόρτας, δε διαβάζουμε για τον πατέρα των δυο παιδιών, δεν μας νοιάζει τι έκανε εκείνη η γιαγιά ή ο συμμαθητής μας.

Λέμε μπράβο στον πρώτο της τάξης.

Επιβραβεύουμε τον πρώτο του αγώνα. «Ξεχωρίζει» όποιος είναι ιδιαίτερος σε σχέση με τους υπόλοιπους. Όποιος οδηγεί το ακριβότερο αυτοκίνητο, όποιος κολυμπάει πιο γρήγορα, όποιος μαγειρεύει καλύτερα, όποιος πιο είναι πετυχημένος στη δουλειά του, όποιος ξεπέρασε τον εαυτό του, όποιος έσπασε τα όρια, όποιος αντιστάθηκε υπεράνθρωπα, όποιος είναι πρωτοπόρος, όποιος προχώρησε εκεί που δεν έχει πάει κανένας άλλος, όποιος πέτυχε, όποιος έζησε το όνειρό του.

Τιμούμε λοιπόν όλα αυτά τα οποία για να πετύχεις χρειάζεται να κοπιάσεις πολύ, να ιδρώσεις και να επιμείνεις. Και μια χαρά.

Mέτρον άριστον;

Εδώ είναι όμως που πρέπει να γνωρίζουμε ότι δεν κολλάει η πολυφορεμένη ατάκα «Mέτρον άριστον». Οι άνθρωποι αυτοί δεν έμειναν στο μέτρον. Το ξεπέρασαν και κέρδισαν την αναγνώριση. Γιατί η αναγνώριση της κοινωνίας μας χαρίζεται σε κάποιον όταν εκείνος ξεπεράσει το μέτρον.

Αν τα κάνεις όλα με μέτρο τότε είναι απίθανο το να ξεχωρίσεις.

Εμείς όμως εξιδανικεύουμε άτομα και καταστάσεις τις οποίες κατά πάσα πιθανότητα κανείς δεν πρόκειται να φτάσει ή έστω πολύ λίγοι από εμάς ίσως το καταφέρουν.

Δεν εξιδανικεύουμε το μέτρον.

Εξιδανικεύουμε το στατιστικά απίθανο.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά…

Σαν να μη μας έφτανε όλο το βάρος που οι εξαιρετικά υψηλές κοινωνικές προσδοκίες μας φορτώνουν, η κουλτούρα της νεότερης εποχής μας έρχεται να διαλύσει και την προσωπική μας ζωή. Δε μας αφήνουν ήσυχους να ζήσουμε το μέτριο μέτρο μας πουθενά.

Το κίνημα της θετικότητας, τα βιβλία αυτοβοήθειας, η κουλτούρα του «όλα τα μπορείς», του «ζήσε το πάθος σου», η κουλτούρα του «είσαι μοναδικός, ξεχωριστός» η πληθώρα μεθόδων για να είμαστε ανεβασμένοι και απόλυτα υγιείς, πετυχημένοι και ικανοποιημένοι έρχεται να εισβάλλει στην καθημερινότητά μας και να μη μας επιτρέπει ούτε εκεί να είμαστε μέτριοι.

Οι coaches υπόσχονται να σε βοηθήσουν να βρεις την καριέρα των ονείρων σου και να σε κάνουν να μεγιστοποιήσεις το δυναμικό σου, να πετύχεις όλους σου τους στόχους, να πετύχεις στη ζωή! Σου λένε πως δικαιούσαι να είσαι ευτυχισμένος.

Ούτε λέξη για «μέτρον»…

Οι συνέπειες

Ξεκινώντας ανάποδα συνειδητοποιούμε ότι πρέπει να είμαστε καλά. Πρέπει να γουστάρουμε. Πάντα. Το να νιώθουμε άσχημα δαιμονοποιείται. Η απόλυτα φυσιολογική κατάσταση του να έχεις νεύρα, να είσαι στεναχωρημένος, να νιώθεις προδομένος, να είσαι παράλογος, κακόκεφος, μοναχικός, θλιμμένος γίνεται αυτόματα προβληματική.

Βέβαια αν τους ρωτήσεις όλους όσους σου λένε να ζήσεις την κάθε στιγμή της ζωής θα σου πουν ότι φυσικά και αυτά τα συναισθήματα έχουν το χώρο τους και δεν πρέπει να τα αποφεύγεις κλπ. ΚΑΝΕΙΣ όμως δεν το προβάλει αυτό στην μπροστινή σελίδα.

Ίσως το βρεις κάπου στα ψιλά γράμματα.

Οι συνέπειες αυτής της κουλτούρας της κοινωνίας μας είναι να νιώθουμε λίγοι μπροστά στις μεγαλειώδεις απαιτήσεις που επωμιζόμαστε.

Έτσι νιώθουμε ανίκανοι όταν δεν καταφέρνουμε να κάνουμε τη δουλειά των ονείρων μας (όπως οι περισσότεροι άνθρωποι του κόσμου), νιώθουμε ατελείς όταν δεν καταφέρουμε να έχουμε την τέλεια σχέση (όπως οι περισσότεροι άνθρωποι του κόσμου), ίσως νιώθουμε ελλιπείς όταν μένουμε μέτριοι και δεν γινόμαστε «κάποιοι» (όπως οι περισσότεροι άνθρωποι του κόσμου), νιώθουμε προβληματικοί όταν στεναχωριόμαστε, έχουμε σκαμπανεβάσματα στη διάθεσή μας (όπως οι περισσότεροι άνθρωποι του κόσμου).

Νιώθουμε ότι χαραμίζουμε τη ζωή μας.

Ειδικά η γενιά των millenials είναι ίσως η πιο καταθλιπτική γενιά που έχει ζήσει καθώς έχει της περαστεί τόσο έντονα το μήνυμα ότι μπορείς να γίνεις ό,τι θελήσεις, να καταφέρεις τα πάντα. Όταν όμως έρχονται αντιμέτωποι με την μέτρια πραγματικότητα η προσγείωση από τις τεχνητά πανύψηλες προσδοκίες είναι ανώμαλη.

Νομίζουν ότι είναι αποτυχημένοι ενώ απλά δεν είναι πετυχημένοι. Και τι έγινε;

Η πρόταση

Το είχαν πει πολύ καλά οι αρχαίοι Έλληνες. Μέτρον άριστον. Το πετάμε κι εμείς σε μια συζήτηση όταν δεν ξέρουμε τι να πούμε.

Αν το πιστεύαμε τι θα λέγαμε διαφορετικό;

Ας δούμε κάποιους πιθανούς διαλόγους.

«Πώς πάει η σχέση σου;»

«Έτσι κι έτσι»

«Μπράβο! Έχεις μια φυσιολογική σχέση!»

«Πώς είναι η δουλειά σου;»

«Δεν τρελαίνομαι»

«Μπράβο! Έχεις μια ανθρώπινη δουλειά όπως όλοι»

«Πώς είναι το εισόδημά σου;»

«Τίποτα ιδιαίτερο»

«Μπράβο! Εφαρμόζεις το ρητό μέτρον άριστον!»

«Πώς είναι η διάθεσή σου;»

«Άστα! Μια έτσι μια αλλιώς»

«Μπράβο! Είσαι κι εσύ άνθρωπος!»

Δε σημαίνει πως δεν μπορούμε να έχουμε μια πολύ καλή σχέση / δουλειά / διάθεση / οικονομική κατάσταση. Μπορούμε. Αλλά δεν είναι το φυσιολογικό μας. Δεν είναι κάτι που δικαιούμαστε από τη φύση μας, είναι όμως κάτι που μπορούμε να κερδίσουμε. Με πάρα πολλή προσπάθεια αν είμαστε διατεθειμένοι να την κάνουμε.

Συμπέρασμα

Ας απενοχοποιήσουμε το μέτριο. Γιατί στατιστικά όλοι στο μέτριο θα καταλήξουμε. Και δεν υπάρχει τίποτα άσχημο με αυτό.

Υπάρχει τόση ομορφιά στο κοινό το καθημερινό, το τετριμμένο. Αρκεί να την ανακαλύψουμε.

Είπαμε:

Μέτριον άριστον!

 

 


Σου φάνηκε ενδιαφέρον το άρθρο που διάβασες; Τότε άφησε το email σου για να λαμβάνεις δωρεάν όλα τα νέα άρθρα!

[yikes-mailchimp form=»1″ submit=»ΔΩΡΕΑΝ ΕΓΓΡΑΦΗ»]

Χαρά μοιρασμένη, δυο φορές χαρά!
Facebook
Google+
http://dimitrisflamouris.com/2018/06/02/metronariston/
Twitter
{ 8 comments… add one }
  • ΕΥΧΑΡΟΥΛΑ ΣΩΤΗΡΙΑΔΟΥ Ιούνιος 3, 2018, 8:16 πμ

    ποσες σκεψεις υποτιμητικες για τον εαυτο μου θα ειχα γλιτωσει αν αυτο το αρθρο ειχε γραφτει πριν χρονια και το ειχα διαβασει τοτε…

    • Dimitris Flamouris Ιούνιος 3, 2018, 8:18 πμ

      Καταλαβαίνω τι λες…
      Έχουμε μάθει τόσο πολύ να πιεζόμαστε από όλες τις προσδοκίες της κοινωνίας.
      Από την άλλη μεριά, μπορείς να γλυτώσεις όμως τις υποτιμητικές σκέψεις από εδώ και πέρα!

  • I-A Ιούνιος 4, 2018, 8:12 πμ

    «Φλέβα» χρυσου χτυπησατε με αυτό το άρθρο… Όπως τα γράφετε… Ευχαριστούμε πολύ

  • Αλκιβιάδης Ιούνιος 4, 2018, 10:11 πμ

    Καλησπέρα,σας διαβάζω ενίοτε και σας θεωρώ αξιόλογο.Πανω στο θέμα του παν μέτρον άριστον ,θα ήθελα να κάνω κάποιες παρατηρήσεις.Κατ’αρχας σύμφωνο ότι δεν πρέπει να κυνηγούμε το άπιαστο και ότι πρέπει να μπορούμε να χαρούμε το απλό.Χωρις ενοχές και αγχος είναι μια ζωή σχεδόν γαλήνια.Ομως στη ζωή μας πρέπει να έχει θέση και η επιθυμία.Κι αν υπολογίσουμε ότι ζουμε σε ένα αξιακο σύστημα και χρησιμοποιώντας την στατιστική όπως κι εσείς, πρέπει από την μια να δούμε τι θέλουμε και από την άλλη που βρισκόμαστε.Ανω-θρωσκω=Άνθρωπος.Δυστυχως δεν επιλέγουμε εμείς τι είναι το κοινωνικό ‘Ανω’ όμως όσο κι αν διαφοροποιείται το δικό μας ‘Ανω’ ,το κοινωνικό ‘Ανω’ πάντα θα μας επηρεάζει.Κι εκεί είναι που πρέπει να γνωρίζουμε τι θέλουμε για να μην χαθούμε.Ισως τελικά να θέλουμε κάτι υψηλό όχι όμως όπως μας το παρουσιάζουν οι άλλοι.Ευχαριστω

    • Dimitris Flamouris Ιούνιος 4, 2018, 11:46 πμ

      Σας ευχαριστώ για το σχόλιο και συμφωνώ μαζί σας. Το μότο το δικό μου και στο βιβλίο μου είναι πως η γνώση είναι δύναμη. Να ξέρω τι θέλω, να ξέρω τι θέλει η κοινωνία να θέλω. Δεν είναι πάντα εύκολο βέβαια. Αλλά είναι λυτρωτικό αν καταφέρω να καταλάβω τις διαφορές.

  • Dimitris Ιούνιος 5, 2018, 1:55 μμ

    Από τα πιο ωραία κείμενα που έχω διαβάσει εδώ. Βοηθάει πολύ στο να απενοχοποιήσουμε τους εαυτούς μας, να συγχωρέσουμε τις «αποτυχίες» μας και επιτέλους να απολαύσουμε μια πιο ισορροπημένη καθημερινότητα. Οι επιθυμίες, τα όνειρα και οι προσδοκίες έχουν σαφώς και αυτές τη θέση τους στη ζωή μας αρκεί να τις τοποθετούμε στη σωστή βάση και να υπάρχει μέτρο.

  • Ο "μέτριος" Ιούνιος 6, 2018, 7:47 πμ

    Πολύ αληθινό άρθρο.
    Θα ήθελα να συμπληρώσω το εξής το οποίο πιστεύω πως αποτελεί τη συνέχεια του άρθρου. Το άρθρο κλείνει ως «Δεν είναι κάτι που δικαιούμαστε από τη φύση μας, είναι όμως κάτι που μπορούμε να κερδίσουμε. Με πάρα πολλή προσπάθεια αν είμαστε διατεθειμένοι να την κάνουμε.»
    Παρατηρώ συχνά πως στην πραγματική ζωή και ειδικά στα «media» προβάλλεται συχνά πως «Αν κάνεις μεγάλη προσπάθεια τότε θα τα καταφέρεις να ξεχωρίσεις», δηλάδή αν το πάρουμε ανάποδα «Αν δεν τα καταφέρεις να ξεχωρίσεις, τότε μάλλον δεν προσπάθησες αρκετά».
    Αυτά ισχύουν μόνο σε «ιδανικές συνθήκες» όπου η ζωή είναι δίκαιη και αξιοκρατική. Στα media (social και μη) προβάλλονται συνέχεια ιστορίες «επιτυχημένων, entrepreneurs, νεοφυών επιχειρήσεων κλπ κλπ» όπου όλοι λένε «ΑΝ δουλέψεις πολύ σκληρά, ΘΑ τα καταφέρεις» και αυτό ναι μεν αποτελεί προυπόθεση αλλά ΔΕΝ είναι η μία & μοναδική συνθήκη όπου αν πάρει TRUE τότε γίνεσαι επιτυχημένος. Υπάρχουν δυστυχως και οι γνωριμίες, το timing, τα ρουσφέτια, τα λαδώματα κλπ τα οποία ΑΠΟΣΙΩΠΟΝΤΑΙ πλήρως γιατί ¨δεν πουλάνε» ώστε ο κοινός (μέτριος) θνητός να κατηγορεί τον εαυτό του πως «δεν ήταν αρκετή η προσπάθεια μου/δεν ήμουν αρκετά καλός όπως όλοι οι προβαλλόμενοι αφού τελικά δεν διακρίθηκα». ΜΕΓΑΛΗ μάστιγα της εποχής η οποία πάλι κλείνει τον κύκλο να κατηγορούμε τον εαυτό μας όταν δεν ξέρουμε όλο το στορυ πίσω από τη λάμψη επιτυχίας κάποιου τρίτου. Όχι η ζωή δεν είναι αξιοκρατική. Και δεν περνάνε όλα απο το χέρι μας. Και δεν πειράζει καθόλου.

    • Dimitris Flamouris Ιούνιος 6, 2018, 8:14 πμ

      Συμφωνώ απολύτως. Είναι πιο πολύπλοκο. Οι γνωριμίες, η τύχη και όλα όσα αναφέρεις παίζουν ρόλο. Επίσης απ όλους όσους προβάλλονται ως πετυχημένοι είναι μόνο 2-5% σε σχέση με όσους θέλησαν να κάνουν κάτι. Συμφωνούμε λοιπόν!

Leave a Comment

Χαρά μοιρασμένη, δυο φορές χαρά!